خواننده چرا به شعر دل می بازد؟

چون شاعر خوب دلبری می سازد

یک شعر قشنگ دختر روسپی ای است

مست است و به عشاق خودش می نازد

 

شاعر ز چه رو به شعر خود می نازد؟

زیرا که خودش نخست دل می بازد

یک شاعر خوب مثل تندیسگری است

کو روسپیان ابدی می سازد

ﻟﻳﺱَ فِی شُرتِها سِوَی الله آی آی، امان امان، اِهِه، وا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ای، نگاهبه به، بببه به، منو دریابید، آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آ آه!استخر زنونه جلوۀ رحمت اوستلا حول و لا قوة الا بالله القنطرةُ الحقیقة یعنی پستونرحمانو ببین، چه استوایی، ای جونتأویل تو شرت لامبادا باداای آیۀ بی تربیت کن فیکون من عارف بانوان بی ت

این حجاب اصیل اسلامی اختراع قبایل سامی چه فشاری به این زن آورده که تنش را چنین پرس کرده هیکلی دلفریب را اسلام در دماغی خلاصه کرد و تمام

آهای خدا، دِ جان بکن لامصب

ایران شده یک کپۀ عن لامصب

بی آف تو آفریدی این کشور را

آن دکمۀ آف را بزن لامصب

مردی که صدای قلب خود را نشناخت

تقدیر ترانه ای برایش ننواخت

مردی که نرقصید به ساز دل خود

جانانه ترین تانگوی دنیا را باخت